Grover

In mei 2023 besloot ik twee katten te adopteren, een broertje en een zusje (die bij het eerste bezoek aan de dierenarts ook een broertje bleek te zijn). De lieve collega met het nestje op zolder had me ervan overtuigd dat ik ze niet uit elkaar kon halen. Ik twijfelde nog, maar belandde al snel in de Cats-de musical-decor-achtige steegjes van het internet, waar iedereen zei dat het nemen van één kat een vorm van dierenmishandeling was, en dat die ene zich enorm zou gaan vervelen in z’n up, en dat ‘ie dan aan je behang zou gaan krabben.

Ik nam er twee, ze krabten allebei aan het behang.

Ik had meerdere elementen van het proces een beetje onderschat. Zo duurde het naamgevingsproces langer dan gepland. Uiteindelijk besloot ik ze Juniper en Grover te noemen, zoals de katten van onze buren vroeger. Ik had niet door dat dit vreemde namen waren en dat ik ze de komende jaren uit moest spellen voor dierenarts, vrienden, buren, familie. Dat zegt misschien genoeg over mijn niveau van volwassenheid toen ik ze in huis haalde.

Dan nog de praktijk. Elke dag spelen, voederen, drinken, slapen, kattenbak verschonen, en opnieuw. Ik werd beloond met twee katjes die blij waren om me te zien en elke dag op mij in slaap wilden vallen. Maar ik was me ook bewust van wat het me kostte, dit kattenavontuur. Dat voelde soms als best veel.

Juni is een durfal, een echte straatbengel, een wildebras. Aanhankelijk, maar ook uit op avontuur. Grover was wat afwachtender, zat nog in de boom als Juni er al uren uit was. Juni lanceert zijn miauwtjes (door merg en been) op redelijk verwachte, routinematige momenten, waar ik me de afgelopen jaren op in heb kunnen stellen: even spelen, even knuffelen, een snackje, even een pauze nemen en op de bank zitten zodat hij op schoot komt slapen.

Grover had meer nodig. Meer tijd, meer geduld, meer rust, meer aandacht. Ik kon niet altijd plaatsen wat hij nou precies van me nodig had. Dat frustreerde me, wat hij ook voelde, waardoor we er samen niet altijd uitkwamen, en ik soms maar gewoon het blik haringpaté uit de kast pakte in de hoop dat zijn wensen daarmee werden vervuld.

Ik denk toch dat hij me wilde laten zien wat ikzelf nodig had. Meer tijd, meer geduld, meer rust, meer aandacht. We groeiden naar elkaar toe, ik begreep steeds beter wat hij nodig had, en kon hem dat steeds vaker geven.

Grover was bijna drie toen hij werd aangereden door een auto, een straat verderop. Hij stierf in de armen van een buurtbewoner die op zijn schreeuwtje afkwam en zag dat het niet goed was. Nog voordat wij het wisten was hij afgevoerd door de dierenambulance. De buurvrouwen stonden om kwart over 10 voor onze deur, ons verdriet rolde als een lawine door de deuropening, de straat in.

Grover

Groof ✷ Grobie ✷ Toet ✷ Groba-toba ✷ ‘baba’

☉ 14.05-2023 ✝ 28-03-2026

Hield van zon, Yarrah haring paté, op de IVAR kast klimmen, intensief spelen, op bed liggen slapen, meekijken met Animal Crossing, vers water.

Hield niet van klussers in en om het huis, de droger, regen.

✷✷✷

Daan Doesborgh