Detaildrang
Soms is klein niet zo fijn
LIVE vanuit het epicentrum van Wandelend Nederland, breng ik je deze nieuwe Plukpers-brief. M’n stadsie maakt zich op voor een 7-daagse feestmarathon. Het klinkt bijna Bijbels en ik kan bevestigen dat het ook zo voelt.
Hier maken de horecabazen zich op voor een gouden week. De wandelaars voor heel veel blaren. En ik maak me op voor een week waarin ik mezelf niet kan horen denken. Elke uithoek van de stad is gevuld met de kilometers ver reizende boom-boom-boom van een van de honderd DJ’s, dronken gelal en de stem van Gerard Joling, afhankelijk van het podium dat de wind van de dag mijn kant op waait.
Zielig ben ik absoluut niet, ik duld geen medelij! Van mij mag het spektakel alleen een tandje… kleiner?
Toevallig weer! Want deze week was ik juist veel bezig met dingen GROTER bedenken en tekenen en maken.
Sinds kort heb ik een A4-schetsboek in mijn collectie (dank je Yvonne!). Normaal teken ik op A5 of nog kleiner, maar ik heb nog meer plezier in tekenen en bedenken op dit grotere formaat. Ik teken er wat vrijer in. Nog steeds neig ik naar priegelen, heerlijk grandioos lekker klein minuscuul polsblessure priegelen. Maar ik teken nu vaker grotere dingen, grote vlakken, en dat is heel leuk.
Deze week heb ik ook eindelijk mijn zomer-moestuin-linoprint afgemaakt! Het was weer een leerzame reis. In dezelfde week dat ik groter wilde werken was ik een flinke tijd bezig met klein werk.
Ik maakte een iets te uitgebreide schets en vervolgens moest ik de minuscule details gaan gutsen die ik in mijn teken-roes had bedacht. In mijn recente bekering tot de GROTER = MISSCHIEN SOMS WEL BETER-mentaliteit, of zoals mijn vader altijd zegt (vrij naar Peter Gilles): ‘MASSA = KASSA’, zag ik helaas over het hoofd dat ik hiermee een klein beetje mijn eigen graf aan het graven was.
Niet alleen kost het gutsen van zo’n gedetailleerd blok veel tijd, er sluipen ook gemakkelijk foutjes in. Op een gegeven moment, als ik een tijdje bezig ben, wordt het linoleum warm. En dan gaat het wat brokkelen en breken, waardoor sommige details verloren gaan. Terwijl ik de details juist naar voren wilde brengen! Wat dat betreft zit ik echt verkeerd met het A5-sized-blok voor deze seizoenenserie, waar ik eigenlijk prima A4 of zelfs A3 had kunnen kiezen.
Des te groter ik teken, des te meer ruimte er eigenlijk is voor details. Dat betekent ook, voor mijn gevoel: nog meer keuzes maken in hoe ik iets af wil beelden.
Ik kan me dan niet meer verschuilen achter mijn gepriegel.
Tijdens het drukken in de werkplaats kwam ik mijn detaildrang opnieuw flink tegen: doordat ik de lijntjes zó dun guts, vloeit de inkt er in gewoon in. De lijntjes, die wit moeten drukken, worden dan dus geel in plaats van wit. En dan krijg ik een rommelig-aanvoelende, weinig gedetailleerde afdruk.
In de werkplaats heb ik nog een tijdje mijn dunne lijntjes dieper zitten uitsnijden.
Ik ben blij met het printje! Je kunt er ook eentje kopen. Ik heb er een handvol in mijn webwinkeltje gezet:
De komende tijd ga ik de winterversie afmaken, dan zijn de seizoenen compleet.
Mocht je in Nijmegen zijn aankomende week, doe voorzichtig met ‘t stadje en haar bewoners. Zachtjes in ‘t treintje terug naar huis lieverds.
Tot volgende week!
